മരം കുറേക്കാലം അങ്ങനെ കിടന്നു.

കടപുഴുകിയതറിയാതെ 

മരം കുറേക്കാലംഅങ്ങനെ കിടന്നു.

അതിന്‍റെ ചില്ലകളിലെ പക്ഷിക്കൂടുകളില്‍

പിന്നെയും പക്ഷികള്‍ രാവുകളിലണഞ്ഞു.

ചില്ലകളില്‍ പക്ഷികളും കുരങ്ങന്മാരും

പഴയപോലെ ജീവിതം തുടര്‍ന്നു .

കാറ്റ് അതിന്‍റെ  ചില്ലകളില്‍ വലം വച്ചു.

ഋതുക്കള്‍ പിന്നെയും മരത്തെ പുണര്‍ന്നു.

പിന്നെയും അതിന്‍റെ ചില്ലകള്‍ തളിര്‍ത്തു .

പൂവുകള്‍ വിരിയുകയും

സുഗന്ധം പരക്കുകയും ചെയ്തു.

എന്തിന്, മധുരഫലങ്ങള്‍ കായ്ക്കുകപോലുമുണ്ടായി.

അണ്ണാന്മാരും പക്ഷികളും കുരങ്ങന്മാരും

മനുഷ്യരുമൊക്കെ ആ മധുരം നുകര്‍ന്നു .

കടപുഴുകിയതറിയാതെ 

മരം കുറേക്കാലംഅങ്ങനെ കിടന്നു.

പിന്നെ ചില്ലകള്‍ കരിഞ്ഞു തുടങ്ങി.

പക്ഷികളൊഴിഞ്ഞ കൂടുകളില്‍

ഇരുള്‍ ഒറ്റയ്ക്കുറങ്ങി.

കാറ്റ് ചില്ലകളെ വലംവയ്ക്കാതെയായി.

തളിരുകള്‍ ഉണരാതെ,

പൂവുകള്‍ വിരിയാതെ

മരം കുറേക്കാലംഅങ്ങനെ കിടന്നു.

മരം കുറേക്കാലംഅങ്ങനെ കിടന്നു.

.....